به اینکه چه ببینی و چگونه ببینی؟داشته هارا چه بدانی و نداشته هاراچه ببینی؟

اما درنظرمن،وقتی مولای خودرا داشته باشی وعبدخالص باشی همه چیز را داری زیرا که خداوند،همه است و دیگران هیچ.

هنگامیکه خود در عشق پروردگار جهان غوطه ورکنی دنیادرخدمت توست به جای آنکه تودرخدمت دنیاباشی،اما برای تو جهان دیگرمعنایی ندارد وقتی خداراداری…

زمانیکه خواسته های دنیایی خودرا درراه عشق،قربانی کردی،آنگاه است که از درقربانگاه به سلامت بیرون می آیی و آتش فتنه های دنیا گلستان می شود و گذشتن از هرمقامی و خانه نشینی برای عشق حقیقی،برایت دنیایی از داشته هاست.

ودر کل داشته های من اوست و نداشته هایم از خودم است از کاستی هایم از آنچه که باید می بودم و نیستم….

آلما?